K-klussen

Maandenlang had ik de klusjesdag uitgesteld.
In het weekend komt er niks van want op zaterdag moet de auto in het sop en de boodschappen gedaan. Daarna natuurlijk de open haard aan, het wijntje, het stukje Brie, dat knabbelend en babbelend vanzelf overloopt in het verse stokbrood met filet americain en voor je het weet begint Weekend Miljonairs. Stikdruk dus en geen tijd voor klussen. En omdat wij in een dorp wonen waar het C-woord nogal hard door de straten galmt op zondag en het wandelen door de straat in een andere richting dan de kerk, al vernietigende blikken oplevert, klus ik ook dan niet.
“Ik neem een vrije dag door de week, hoor schat, en dan doe ik al die klusjes. Maak jij maar een lijstje”.
Dat lijstje kwam er. Niet schokkend en zeker wel op één dag te doen. Een haakje voor de bezem ophangen, de wielen van de kliko smeren het lampje in de afzuigkap vervangen. Ik draai er mijn hand niet voor om. Ik ben gewoon een superklusser.
Maar dan moet het natuurlijk niet veel moeilijker worden dan dit. En dat werd het wel…

Het lijstje werd dagelijks uitgebreid. Elke avond namen we het door en op een gegeven moment moest ik mij wel laten gelden. Het ging te ver. Niet alle reparaties waren “klein” en ik besloot twee lijstjes te maken: grote klussen en kleine klussen. Weken gingen voorbij en het lukte maar niet een vrije dag te nemen (!) De lijsten werden verder herverdeeld. De lijst met kleine klussen werd gesplitst in kleine klussen en kleine-K-klussen. Die K doen we voor de kinderen. De lijst met grote klussen werd in drieën gedeeld. Gewoon grote klussen, grote klussen waar iemand bij moet komen (die er verstand van heeft) en grote klussen waar we eerst voor moeten sparen. Die laatste lijst is het meest rustgevend kan ik u zeggen, want in sparen zijn we nog slechter dan in klussen.
Ondanks de stapel lijsten lukte het maar niet een vrije dag te nemen. Ik zag er zo tegenop….
Wij, mijn vrouw en ik, op een dag aan het calculeren. Achter elke klus zetten we de tijd die we nodig dachten te hebben om het uit te voeren. Dat ging wel lekker en zo viel het allemaal wel mee. Uiteindelijk alles opgeteld, kwam het uit op ruim twee-en-een-halve week! En hier zat nog niet eens het daar-moeten-we-eerst-voor-sparen-lijstje bij. Het angstsyndroom sloeg toe bij mij. Daar gaat mijn zomervakantie, dacht ik. Geïrriteerd zei ik, waarom staat die knoop die jij op mijn broek moet zetten er niet op? Maar het gaat blijkbaar alleen om de dingen die ik moet doen. En het luchtte ook niet echt op, dat ik dit had gezegd.

Wanhopig besloot ik uiteindelijk toch maar s’avonds wat te gaan doen. Dat lukt alleen als er iets uitvalt. En dat iets is dan maandagavond paardrijden met Elma of dinsdagavond ballet met Joris (ja, ja, mijn zoon. Modern hé) en woensdag hebben alle drie de kinderen hockey en donderdag en vrijdag zwemmen, badminton, turnen en er was nog iets, maar daar kom ik even niet op. Kortom, een goed gevulde week.

Toen op een dag de balletjuf eindelijk ziek was, sloeg ik mijn slag. Ik trok een schone stofjas aan en stoer zei ik tegen mijn vrouw: Ik heb tijd. Roep maar een klus. Geeft niet wat. Ik zwaaide de hamer heldhaftig in het rond. En dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Drie uur ben ik die avond bezig geweest. Hallo? Leest u wel wat er staat? Drie uur! De verwarming was bijgevuld, het schilderij van neef Tobbi opgehangen, het meest afschuwelijke schilderij wat ik ooit had gezien, maar hij komt binnenkort, en het kapstokje van de kids gerepareerd. En dat alles zonder kleerscheuren Geen jodium, pleisters of andere attributen uit de medicijnkast. Geen waterleiding doorboort en zelfs geen boze buren. Trots liet ik alles aan mijn vrouw zien.
Tevreden plofte ik in mijn luie stoel. Klaar…! Wat voelde dat goed zeg. Voldaan en nogal in mijn nopjes met mezelf riep ik tegen mijn vrouw: Kom maar op met die lijstjes en geef me daar een heel dik potlood bij. We gaan strepen Honnepon.

Ik had het natuurlijk kunnen bedenken toen ik mijn vrouw een beetje bedremmeld en kopschuw de lijstjes zag pakken. Maar ik ging daar aan voorbij en het ging pas later mis met mij.
Het ging mis toen ik aan het laatste lijstje begon en deze klussen nog steeds niet had gevonden. Het eerst merkte ik het aan mijn onderbuik.
Mijn vrouw – ook niet gek – schonk mij een borrel in en verdween naar de buurvrouw. Zelf schonk ik nog de tweede, derde en vierde borrel in en toen ging het wel weer. Ik heb de klussen er maar bij gezet op het lijstje, om toch nog te kunnen strepen.

Nu, een jaar later, hangen de lijstjes nog steeds met een Donald Duck-magneetje aan de zijkant van de koelkast. Er is inmiddels vet op gespat, water en limonade overheen gegaan en de letters zijn vervaagd. Er is niets meer bijgekomen en ook niets weggestreept.
En het gaat PRIMA in huis. Sommige klussen van de lijstjes losten zich vanzelf op. U zult versteld staan van het aantal klussen wat nodig is en na een jaar niet meer. Terwijl je er niets aan hebt gedaan. Geweldig.

Afgelopen zaterdag hebben we er definitief een einde aan gemaakt. Terwijl de salontafel vol lag met stokbrood, Franse kaas, toastjes en filet, vijf minuten voordat Weekend Miljonairs begon, hebben we samen de lijstjes ritueel de open haard in gesmeten. Heerlijk.

En hoe is het nu in huis? Gaat gewoon goed. Als er wat kapot is, bekijken we samen kritisch hoe lang we dat voor ons uit kunnen schuiven. Nou, en dat is heel vaak het geval. Soms, heel soms moeten we gelijk iets repareren en dat doen we dan ook. Maar meestal kan het wachten. Wachten tot het paard van Elma zijn been breekt, of zoiets.


© Ghans Dorrebrein

Home