Passen

Moeders wil altijd op zaterdag boodschappen doen en dan altijd naar Albert Heijn. Niet de goedkoopste en ook nog midden in het centrum van de stad. Vlak naast Zara, We en H&M.
Ik ben niet zo heel erg naïef, maar het duurde toch wel een half jaartje voordat ik het in de gaten had.
Ik ben namelijk heel leuk. Voor een vrouw om mee te winkelen. Jazeker. Ik ben een brave echtgenoot en zit zonder te morren op een bankje als ze haar elfde paar laarzen past. Ben altijd in de buurt op de hoedjesafdeling en sta dicht bij de paskamers als ze daar binnen is. Ja. Je denkt nu natuurlijk: de lul van de eeuw. Maar ik doe het niet voor niets. Na een hele middag shoppen is mijn vrouw zo mild, dat ik ’s avonds de baas ben over de AB. Dat ben ik nooit, want er is altijd wel een reden waarom ik moet kijken wat zij wil. Ik slaap de ene soap na de andere en alleen op die speciale woensdagen dat er voetballen is, mag ik kijken. Ik ben gek op voetballen en ook op andere sporten, maar daar komt het TV-apparaat nooit aan toe bij ons thuis. En dan, op die voetbalwoensdag pakt mijn vrouw steevast de telefoon, gaat vlak naast me zitten en belt met haar moeder. Voetbal is een kijkspel, maar je wil toch ook wel het commentaar er bij horen, maar ook het gejuich, het gefluit en zelfs de spreekkoren. Dat hoort er allemaal bij.
Ik ben sowieso niet geïnteresseerd in het gewauwel tussen moeder en dochter, maar raak behoorlijk geïrriteerd als dat boven het geluid van de TV uitkomt. Ze komt dan nog wat dichter tegen me aan zitten, praat nog wat harder en vraagt dan of de TV wat zachter mag. Dat doe ik niet. Sterk hé van mij. Nee, dat doe ik niet.
Ik zet hem uit en ga boven op de slaapkamer zitten. Daar hebben we nog ons eerste zwart-witje van 37 cm met twee sprieten staan. En dat terwijl ik beneden een flatscreen van 127 cm heb hangen...!
Ja, lekker huwelijk hoor. Maar dan vooral op zaterdag. Ik offer de hele zaterdagmiddag op voor een avondje het bezit van de afstandsbediening
Passen, passen en nog eens passen. Af en toe kijk ik eens naar binnen en soms klik ik afkeurend met mijn tong of maak tut-tut geluidjes. Zo nu en dan produceer ik wat instemmend gemurmel, maar nooit zo enthousiast dat ze gelijk gaat kopen. Daar heb ik handigheid in gekregen.
Een groot deel van mijn zaterdag breng ik dan ook door bij de gordijnen van de pashokjes.

Om de tijd te doden heb ik een spelletje bedacht: Ik loop een beetje weg bij de pashokjes en roep dan: “Schat?”. Altijd zegt ze dan ja en dan loop ik die kant op en open het gordijn naast haar. Dat is leuk, maar dat doe ik natuurlijk niet zomaar. Daar zit een systeem achter, dat ik graag met jullie deel.
Ik wacht tot een jonge dame, met een zeker postuur natuurlijk, het kleedhokje naast mijn vrouw neemt en, mij aankijkend, heel zorgvuldig het gordijn aan alle kanten dicht doet. Ik ben van huis uit geen gluurder, maar kennelijk straal ik iets uit.
Goed opletten wat ze mee naar binnen neemt en dan het juiste moment kiezen. Dat is de methode. Ik ben daar heel getraind in geworden. Met een haarscherpe blik bezie ik alles om mij heen en ik zit er maar zelden naast.
Het leukst is natuurlijk het passen van een zwempak. Maar dan moet je wel geluk hebben, dat komt niet vaak voor. Aan het geluid kun je horen hoe ver ze is. Een spijkerbroek klinkt nu eenmaal anders dan ondergoed. Ik ben daar heel aardig in getraind.

Ik heb al heel wat mooie momenten meegemaakt. Wel heb ik een paar keer klappen gehad en een keer een schop van een prachtige dame die net toevallig de zwarte band van karate had.
Ondanks het ongerief zo nu en dan, kan ik het jullie toch allemaal wel aanraden. Als je toch moet winkelen voor de AB, doe dit spel.

Op mijn website staat een tabel met alle winkels, het soort dames wat daar komt en ingedeeld in leeftijdsklasse en gewichtsklasse. Ik kan nu alvast aanbevelen H&M, slank en jong.
Op de laatste plaats komt C&A, niet slank en wat ouder.
Helaas kom ik vaak in C&A, maar ‘s avonds klem ik de AB stevig in mijn hand en is hij helemaal voor mij.
En dat is toch ook wat waard....


©Ghans Dorrebrein
Home