De terugtelkalender

Op Internet bestaat het al een tijdje. Kijken hoe lang je nog te leven hebt. Je vult van alles en nog wat in, vooral over je levensstijl en op een gegeven moment zie je precies hou oud je wordt. In mijn geval was dat niet zo leuk. Ben onmiddellijk weer gestopt met roken en zo, maar ik weet dat ik het in de loop van de week toch weer naar de achtergrond heb gedrukt. En dan leef ik weer mijn normale, ongezonde, leven.

Dat kan nu anders. Er is een nieuw apparaat op de markt, de Life time guard. Kleiner dan een tablet en iets groter dan een mobiele telefoon. In ieder geval geschikt om bij je te dragen. En dat moet ook, anders werkt het niet. Het ergste is dat het ding wit is met een zwarte rand. Dat is echt smakeloos. Maar het gaat er dan ook om dat het ding jou voorspelt wanneer je dood gaat. Het jaar, de datum en zelfs de tijd.

Ook hierbij moet je je eerst door een vragenlijst worstelen en allerlei dingen invullen. Op zich al een heel deprimerende bezigheid, heb ik ondervonden. Je voelt direct al de verwijtende blik van het apparaat, als je invult dat je al 33 jaar alcohol gebruikt in bepaalde hoeveelheden. Dat is in ieder geval de eerste verdienste van het apparaat: bewustwording.

Als je alles hebt ingevuld druk je op de knop GO. En dan begint het. Onmiddellijk springt boven in het schermpje jouw verwachte sterfdatum. Dat is even schrikken, zeg. Daarnaast wordt aangegeven hoeveel jaren, maanden, dagen en minuten dat nog verwijderd is. U begrijpt het al, dat is ook niet iets om vrolijk van te worden.

Daarmee zijn we er nog niet. Nee dan begint het pas. Je kunt namelijk die datum beïnvloeden. En dat is nu precies de bedoeling van de bedenker.
Zaak is wel dat je het apparaat altijd, dag en nacht bij je draagt. Je moet er door de dag heen gegevens op invoeren, zoals elke sigaret die je rookt, je maaltijden en je stemming. Maar omdat mensen zichzelf net zo makkelijk beduvelen als anderen, heeft de LTG ook allerlei sensoren. Hij weet wanneer je stilzit, wanneer je sport en wanneer je in een omgeving met luchtverontreiniging bent. Elk uur moet je ook je stemming ingeven. Op zich wordt ik daar al niet vrolijk van, maar ik doe het wel, met een schuifbalkje op het scherm.

Na een paar dagen werd ik er niet lekker van. Het is niet alleen maar een kil registrerend apparaat, dat rationeel jouw einddatum aangeeft. Hij wil je ook echt beïnvloeden die datum op te rekken. Je ziet een tankauto op het scherm waar 25000 liter in kan en die is dan voor de helft gevuld met pure alcohol. Ja meneertje, dat is wat jij het afgelopen deel van je leven hebt verzwolgen. En dat geeft nou net niet het goede gevoel om eens even lekker van een glaasje wijn te genieten. En dat wil dat ding blijkbaar.
Die datum is erg dynamisch. Hij verandert direct door allerlei omstandigheden. Steek je bijvoorbeeld een sigaret op en je geeft dat in, dan gaan er direct 15 minuten af. Misschien niet zo heel schokkend, maar het tikt wel aan. Rook je een sigaret terwijl je stemming onder peil is, loopt dit zelfs op tot 30 minuten. Het apparaat is intelligent genoeg om verschil te maken tussen één keer sporten en regelmatig sporten. Dat heb ik ook mogen ontdekken aan de einddatum.
Het apparaat staat ook in verbinding met je horloge. Dat is een speciaal horloge dat gewoon de tijd aangeeft, maar als je omschakelt zie je jouw resterende levenstijd. Kom je thuis, dan wordt dat horloge automatisch en draadloos gesynchroniseerd met de moederklok. Je ontkomt er niet aan. Je ziet het de hele dag.

Eten geef je gewoon op: zoveel boterhammen met dit of dat en zoveel warm eten van het één of ander. Ingebouwd zit een automatische calorieënomzetter die na het eten meteen je BMI aanpast en, natuurlijk weer: je verwachte sterfdatum.
Als je BMI een beetje buitensporige hoogte bereikt wordt het beeld gelardeerd met een poppetje, waarschijnlijk gejat van Bol.com. Het ding kan het niet laten mij op mijn vingers te tikken.
Elke keer als je een tweede borrel binnen een uur neemt en je geeft dat eerlijk aan door op het apparaat op een knop te drukken en dan gaan er weer tien minuten vanaf. Kortom er zijn niet veel dingen die de tijd een beetje oprekken. Wat een leven, zeg.

Het meest vreemde is dat je zelfs went aan die einddatum en soms is het fijn om elke dag te weten hoe lang je nog moet.

Ik heb het ding twee maanden gedragen en heb daarna een einde aan zijn leven en mijn hel gemaakt, door hem in de Amstel te flikkeren.
Ik leef weer zoals vroeger en mijn sterfdatum komt elke dag dichterbij. Het gaat waarschijnlijk hard, want ik rook, zuip en eet alleen nog maar hamburgers en kroketten, maar ik weet het niet en ik wil het niet weten.

Het zal best waar zijn dat je langer leeft als je de goede dingen doet en de verkeerde laat. Het LIJKT in ieder geval wel een heel stuk langer.



©Ghans Dorrebrein





Home