Tante Ana

Mijn tante Ana is dement. Dat is niet zo leuk.
Het begon allemaal omstreeks 1997. Zoiets gaat niet in een keer, maar uiteindelijk werd ze in 1999 dan toch opgesloten. Het was een mooi tehuis, met zo'n 50 demente bejaarden en een verzorgster. Die had het wel druk hoor en daardoor ook niet al te veel geduld en binnen twee weken had ze tante Ana vastgebonden op een stoel.
Hiermee had de medewerkster wel veel geduld, want het was Inmiddels 2009 geworden toen ze tante Ana weer losmaakte. Ik moet u zeggen, Tante Ana was er wel van opgeknapt. Dat zou je misschien niet denken, maar tante Ana was er tamelijk rustig van geworden. Ze had wat tijd gehad om na te denken en het zal, naar zeggen, 2006 of 2007 zijn geweest, toen ze eindelijk toegaf dat ze dement was. Voor zichzelf dan, want wij wisten het al. In die tijd dat ze vastgebonden zat in die donkere kamer, mocht ze geen bezoek hebben, dus ik had haar al die tijd niet gezien, maar wel steeds een kaartje gestuurd. Nou ja, misschien wel eens een paar jaar vergeten, maar meestal toch wel een kaartje met haar verjaardag.
 
Toen ik daar voor het eerst weer kwam zei ze: dag mevrouw.
Het klinkt misschien idioot, maar daar was ik wel blij mee. Tenslotte was ik haar neef en mijn eerste ombouwoperatie had ik net een paar weken geleden gehad. En van buiten kon je nog niet zien dat ik een meisje in wording was. Ik was meteen pro-Ana en gaf haar een dikke zoen. Het velletje van haar dorre wang smaakte naar oud leer en bleef een beetje aan mijn lippen plakken. Maakt niet uit zei tante Ana en vouwde haar wang weer op zijn plaats
De pastoor had haar elke maand bezocht vertelde tante. Dat was altijd in de nacht wanneer de verzorgster sliep. Dat laatste verzin ik er maar bij hoor en zal ik straks nog even nagaan, omdat tante vertelde dat hij met een zaklamp binnenkwam en iets onder haar stoel deed. Ik dacht, wel aardig van die pastoor zeg, die aandacht voor mijn demente tante.
 
Een half uur op bezoek duurt lang, vooral als je niet veel te zeggen hebt. Ik had inmiddels de krant al uit en tante murmelde nog na. Ik nam zonder haar aan te raken afscheid van tante en beloofde dat ik weer gauw zou terugkomen.
Ik liep naar de verzorgster, maar die had het een beetje druk. Als u wilt praten, moet u meelopen meneer.
Meneer....! Godverdomme, ze zag het niet...!
Ik had het gelijk niet zo met haar op. Hijgend rende ik met haar mee, terwijl ze onderweg een bejaarde wat pap in haar mond plamuurde een luier verwisselde en een lading medicijnen in een ouwe vent propte. Zetpillen werken ook van boven als je een luier al drie weken niet hebt verschoond, riep ze al rennend naar mij. Ik, was niet bijster geïnteresseerd in dat soort informatie en vroeg wanneer ze sliep, want ik was toch wel benieuwd hoe het zat met die pastoor. Terwijl ze een paar urineflessen in de gootsteen leegde en haar handen aan haar schort afveegde, zei ze dat ze waarschijnlijk in 1992 voor het laatst had geslapen.
Als een speer duwde ze een oude dame met pyjama en bed en al onder de douche. Ze zette de kraan aan en weg was ze weer. Geen tijd om te wachten tot het water warm was. Ik krijg het binnenkort pas echt druk. De minister heeft bedacht dat er nog 15 demente bejaarden bij kunnen, zonder uitbreiding van personeel. Verbijsterd bleef ik staan toen ze weer met rokende gezondheidsslippers wegstoof, naar een vent met allemaal slangetjes uit zijn lichaam, waar allerlei naar gekleurde stofjes, zijn lichaam in of uitgingen.
Ik zocht de uitgang en hoorde nog net het geschreeuw van de oude dame onder de douche. Het water was intussen warm geworden. Iets te warm zelfs.
 
Op de gang kwam ik de pastoor tegen. Onder zijn pij droeg hij oranje rubber klompen met gaten, waar zijn tenen door staken. Hij stond hevig te gebaren met een HEMA-worst (ja een hele) en vieze woorden te zeggen tegen een staande klok.....

Opgelucht ging ik naar huis. Ik snapte nu alles.
En tante Ana? Daar gaat het prima mee. Dat moet haast wel, want ik heb niets meer van haar gehoord.
© Ghans Dorrebrein
Home